तुम्ही «ai roleplay prompts» टाइप केले, पन्नासांची यादी मिळाली, एक पेस्ट केला. पहिले उत्तर छान होते, चौथे गोंधळ होते, आणि तुम्ही चांगली यादी शोधायला निघालात — कारण सर्वात सोपे स्पष्टीकरण असे की तुमचा प्रॉम्प्ट चुकीचा होता.
तो चुकीचा नव्हता. जो परिच्छेद एका पात्रासोबत ताणलेला, नेमका प्रसंग घडवतो, तोच दुसऱ्यासोबत नुसता वॉलपेपर घडवतो, आणि याची कारणे यादीवाले सांगू शकत नाहीत — त्यासाठी प्रॉम्प्ट्सशिवाय दुसऱ्या कशावर तरी लिहावे लागेल.
प्रॉम्प्ट ही मॉडेलला दिसणारी सर्वात लहान गोष्ट आहे
प्रत्येक फेरीत मॉडेलपर्यंत चार गोष्टी पोहोचतात: पात्राचे व्यक्तिमत्त्व (persona), आतापर्यंतचे संभाषण, स्मृतीतली तथ्ये, आणि तुम्ही आत्ताच टाइप केलेला मेसेज. तुमचा सर्वात छोटा आणि सर्वात शेवटी येणारा. तो ढकलतो; तो हुकूम देत नाही.
म्हणूनच प्रॉम्प्ट पॅक राशीभविष्यासारखे वागतात. «तू एक जगाला कंटाळलेला गुप्तहेर आहेस, कधीच न सुकणाऱ्या शहरातला» हे ज्या पात्राचे व्यक्तिमत्त्व दोन धूसर ओळींचे आहे त्याच्यावर चमत्कार करते, कारण जे कमी होते ते शेवटी मिळते. तेच चांगल्या लिहिलेल्या पात्रावर पेस्ट केले, तर तुम्ही तिला दुसरी, विरोधाभासी ओळख दिली — जी तीन उत्तरांनंतर सतत घसरणारा आवाज म्हणून जाणवते.
म्हणून एक उतरंड आहे: व्यक्तिमत्त्व, मग सुरुवातीचा मेसेज, मग स्मृती, आणि मग कुठे तुम्ही टाइप करता ते. बहुतेक लोक ती उलटी राबवतात आणि AI वाईट आहे असा निष्कर्ष काढतात.
पात्रात नेमके काय असायला हवे
तीन गोष्टी, आणि त्यातली एकही लांबी नाही.
- एक विरोधाभास. फक्त दयाळू असलेल्या व्यक्तीला जायला जागाच नसते; दयाळू असूनही त्याने दमलेली व्यक्ती प्रत्येक संभाषणात एक प्रसंग घेऊन येते.
- मौन. ती युद्धाबद्दल, भावाबद्दल, किंवा ती का निघून गेली याबद्दल कधीच बोलत नसेल — तर ते लिहून ठेवा. तुम्ही फक्त कल्पिलेले मौन मॉडेल ओळखू शकत नाही.
- बोलण्याची पद्धत, वर्णन करून नव्हे तर दाखवून. «लहान वाक्ये, कुठलीही उपरोधिक टिप्पणी पूर्ण करत नाही» हे तिच्या स्वभावाबद्दलच्या परिच्छेदापेक्षा सरस आहे: ते एखाद्या माणसाबद्दल तथ्य सांगण्याऐवजी आउटपुटला सूचना देते.
इथे कॅटलॉगमधले वर्णन आणि व्यक्तिमत्त्व (persona) ही वेगळी क्षेत्रे आहेत आणि फक्त एकच मॉडेलपर्यंत पोहोचते: वर्णन म्हणजे माणूस ब्राउझ करताना वाचतो ती ओळख, आणि व्यक्तिमत्त्व म्हणजे प्रत्येक उत्तरात तिने काय असायला हवे ते. तुमचा सर्वोत्तम परिच्छेद वर्णनात लिहिणे ही चांगला मजकूर कुठेच न पोहोचण्याची सर्वात सामान्य पद्धत आहे. सोबतचा लेख: तुमच्या हातात प्रत्यक्षात काय आहे.
सुरुवातीचा मेसेज हे तुमचे एकमेव प्रात्यक्षिक उदाहरण
सुरुवातीचा मेसेज तिची पहिली फेरी म्हणून साठवला जातो, म्हणून मॉडेल वाचत असलेल्या संभाषणातच तो असतो — आणि पहिल्या मेसेजच्या वेळी तिच्या आवाजाचा तोच एकमेव नमुना अस्तित्वात असतो. लांबी, काळ, पुरुष (person), ती निवेदन करते की फक्त बोलते: सगळे नक्कल होते, आणि नक्कल होत राहते, कारण प्रत्येक उत्तर मागच्याची नक्कल करते.
«हाय! मी मारा. तुझे नाव काय? आज तुला काय करायला आवडेल?» हे तिला काहीतरी निरुपयोगी शिकवते: की ती प्रश्न विचारते आणि वाट बघते. काम करणाऱ्या सुरुवातीशी तुलना करा — «पाऊस सुरू झाल्यापासून बार रिकामा आहे. मारा दहा मिनिटांपूर्वी पुसलेला ग्लास पुन्हा पुसते आणि दार उघडताच वर बघते. — वरच्या खोलीबद्दल फोन केलेला तूच ना. हा प्रश्न नाही.» एक जागा, एक वेळ, आत्ताच घडलेले काहीतरी, तिच्या आवाजातली एक ओळ.
आणि तुमच्याबद्दलची तथ्ये स्वागताच्या मेसेजमध्ये नाही तर स्मृतीत राहतात, म्हणून सुरुवातीने तुमची ओळख करून देण्याची गरजच नाही. प्रत्येक पात्राकडे वाचता येणारी, संपादन करता येणारी स्मृती असते, त्यामुळे एकदा सांगितलेले पुन्हा सांगावे लागत नाही — आणि त्यामुळेच सुरुवात एक प्रसंग होऊ शकते. याचा सविस्तर युक्तिवाद इथे आहे.
प्रश्न विचारण्याऐवजी पाया घालणाऱ्या सुरुवाती
तुमचा स्वतःचा पहिला मेसेज त्या कामाचा दुसरा अर्धा भाग आहे: उभे राहायला जागा, लक्ष द्यायला काहीतरी, आणि एक न सांगितलेली गोष्ट.
- «तुझ्या पाळीचा शेवटचा तास आहे आणि मी काउंटरच्या दूरच्या टोकाला बसतो, उघडायची नसलेली एक फाइल घेऊन. अजून मला त्याबद्दल विचारू नकोस.»
- «आपण तासभर गाडीत आहोत आणि वळणानंतर आपल्यापैकी कोणीच बोललेले नाही. मीच कारण न सांगता आधीचा फाटा घेतो.»
- «रात्री दोन वाजता तू मला फायर एस्केपवर शोधतेस. मी म्हणतो मला झोप येत नव्हती. मी इथे असण्याचे कारण ते नाही.»
लपवलेली गोष्ट हेच इंजिन आहे: ती तिला रेटायला कारण देते आणि तुम्हाला नंतर खेळायला एक पत्ता. टाळायचा आकार आहे «तू व्हँपायर लॉर्ड आहेस, मी तुझा सेवक, सुरू कर» — ती एक कल्पना आहे, प्रसंग नाही.
प्रसंगाच्या मध्येच दिशा देणे, त्यातून बाहेर न पडता
उत्तर भरकटले की सूचना टाइप करण्याची सवय असते. ती एकदा चालते आणि प्रत्येक वेळी महाग पडते: सूचना संभाषणातच राहते, आणि रंगमंचावरच्या सूचनांनी भरलेला संदर्भ मॉडेलला शिकवतो की ही एका प्रसंगाबद्दलची चर्चा आहे.
- कल्पित कथेच्या आतूनच दिशा द्या. उत्तरे लहान हवीत? तुम्ही लहान लिहा — काही फेऱ्यांत ती तुमच्या फेरीची लांबी उचलते. ती कमी होकार देणारी हवी? तिला आक्षेप वाटेल असे काहीतरी करा.
- कंसातली टीप काटकसरीने वापरा: «[पात्राबाहेर: प्रत्येक उत्तर एका लहान परिच्छेदाचे.]» एक बसते; चार प्रसंगाला निर्मिती-बैठकीत बदलतात.
- पुन्हा निर्माण करण्याऐवजी उत्तर संपादित करा — कोणीच न वापरणारे पण सर्वाधिक ताकदीचे साधन. तुम्ही जे ठेवाल तेच पुढच्या उत्तराचे नक्कल करण्याचे उदाहरण बनते: तीन परिच्छेद छाटून चांगला एकच ठेवला की पुढचे उत्तर त्याच आकारात येते. आणि प्रसंग दोन दिशांनी जाऊ शकत असेल तेव्हा वाद घालण्याऐवजी तो फाटे देऊन वेगळा करा (fork).
निस्तेज झाले की ते तीनपैकी एक असते
- कोणताही मोकळा प्रश्न उरलेला नाही: तुम्ही ताण दोन फेऱ्यांपूर्वीच संपवलात. खोलीच्या बाहेरून काहीतरी आणा — ठोठावणे, एक संदेश, एक मुदत.
- तुम्ही प्रत्येक गोष्टीला होकार देता, त्यामुळे तिची एकमेव चाल परत होकार देणे. एकदा, पात्रात राहून, नकार द्या आणि तो मनापासून द्या.
- संदर्भ तुमच्या सूचनांनी भरला आहे. तिच्यासोबत नवी कथा (storyline) सुरू करा: स्मृती तथ्ये पुढे नेते, रंगमंचाच्या सूचना नाही.
आणि दोनदा पुन्हा निर्माण करा, आठदा नाही. दोन फेऱ्या सपक आल्या तर समस्या फाशाच्या आधीच्या पातळीवर आहे.
स्लायडर्स, साध्या भाषेत
- टेम्परेचर म्हणजे मॉडेल कमी स्पष्ट पुढचा शब्द घ्यायला किती तयार आहे. कमी म्हणजे सुसंगत आणि थोडे कंटाळवाणे; जास्त म्हणजे कल्पक वाटते, तिने पानभर आधी वापरलेले नाव ती विसरेपर्यंत.
- Top P निवडीपूर्वी शक्यतांचे क्षेत्र सर्वात संभाव्य पर्यायांपर्यंत अरुंद करतो — खूप खाली आणला तर ती विश्वासार्ह आणि थोडी यंत्रवत होते, आणि टेम्परेचरपेक्षा तो स्वच्छ ब्रेक आहे.
- रिपीटिशन आणि फ्रिक्वेन्सी पेनल्टी आधी वापरलेल्या शब्दांपासून दूर ढकलतात: थोडे एका विशेषणावर अडकलेल्या पात्राला बरे करते, जास्त झाले की ती तुमचे नाव घेणेच सोडते, तोही एक पुनरावृत्त शब्दच आहे.
प्रामाणिक सारांश: स्लायडर्स पोत बदलतात, विवेक नाही — वाक्य कसे ऐकू येते, काही पणाला लागले आहे की नाही हे नाही. तीन विशेषणांच्या खोलीचे पात्र जास्त टेम्परेचरवर खोल होत नाही.
प्रॉम्प्टिंग जे दुरुस्त करू शकत नाही
- ते मॉडेलला लक्षात ठेवायला लावू शकत नाही. «लक्षात ठेव, मी रात्रपाळी करतो» हे या संभाषणापुरते टिकते आणि लिहून ठेवले नाही तर पुढच्या आठवड्यात गेलेले असते.
- ते एखादा नियम कायमचा धरून ठेवू शकत नाही: दर काही फेऱ्यांनी जे पुन्हा सांगावे लागते ते व्यक्तिमत्त्वात किंवा स्मृतीत असायला हवे.
- तीन विशेषणांनी बनलेल्या पात्राला ते वाचवू शकत नाही, आणि ते मजकुराची किमान पातळीही हलवत नाही: प्रौढ रोलप्ले बॉटमध्ये 18+ पुष्टीमागे असतो.
जिथे प्रतिस्पर्धी चांगला आहे, स्पष्टपणे: सशर्त लोअर असलेल्या दीर्घ जगासाठी — ठिकाण किंवा नाव आले तरच सक्रिय होणाऱ्या नोंदी — SillyTavern कडे लोअबुक्स आणि ठरावीक खोलीवर घातली जाणारी लेखकाची टीप आहे, आणि आमच्याकडे दोन्ही नाहीत. कार्ड व्यक्तिमत्त्व, सुरुवातीचा मेसेज आणि सॅम्पलिंगसह आयात होते; लोअबुक नाही. हीच तुमची कार्यपद्धती असेल, तर ते साधन अधिक चांगले आहे, आणि Chub व Janitor कडे आमच्या कॅटलॉगपेक्षा कितीतरी मोठ्या कार्ड-लायब्ररी आहेत.
दहा मिनिटांची चाचणी
- निस्तेज झालेल्या पात्राचे व्यक्तिमत्त्व उघडा. एक विरोधाभास आणि ती कधीही न बोलणारी एक गोष्ट जोडा — दोन वाक्ये.
- तिची सुरुवात प्रसंग म्हणून पुन्हा लिहा: जागा, वेळ, आत्ताच घडलेले काहीतरी, तिच्या आवाजातली एक ओळ. प्रश्नचिन्हे काढून टाका.
- तिची स्मृती उघडा आणि चुकीची ओळ काढून टाका. सहसा एक असतेच.
- नवी कथा (storyline) सुरू करा आणि वरीलपैकी एक सुरुवात पाठवा.
- एखादे उत्तर ऐंशी टक्के बरोबर असेल तेव्हा पुन्हा निर्माण करण्याऐवजी ते छाटून संपादित करा, आणि पुढचे कसे येते ते पहा.
दहा मिनिटांच्या संपादनानंतर आणि शून्य नव्या साच्यांनंतर ती सुधारली, तर तुम्ही जे शोधत होतात त्याचे हेच उत्तर आहे. बॉट @talaforge_bot आहे; तो टेलिग्रामवर उघडतो, काही इन्स्टॉल करायचे नाही आणि साइन अप करायचे नाही.